نوشته‌ها

نشانه‌هایی از دوره ماد در هگمتانه پیدا شد

نشانه‌هایی از دوره ماد در هگمتانه پیدا شد|سرپرست تیم فصل بیست‌ودوم کاوش تپه باستانی هگمتانه اعلام کرد: در این فصل کاوش مواد فرهنگی مربوط به عصر آهن ۳ یا دوره ماد در چال شترخواب و معبر کارگاه مرکزی یافت شد.

دکتر مهرداد ملک‌زاده در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به اینکه این مواد فرهنگی در بناهایی مانند نوشیجان ملایر و گودین تپه هم وجود دارد، مطرح کرد: به نظر می‌رسد در این فصل موفق شدیم به پرسش قدیمی که «آیا نشانه‌هایی از دوره ماد در هگمتانه است؟» پاسخ دهیم و نشانه‌هایی نسبتاً رضایت بخش از معماری و سفال‌های دوره ماد را پیدا کردیم.

وی توضیح داد: فصل بیست‌ودوم کاوش باستان شناختی هگمتانه همدان به مدت ۷۰ روز در ماه‌های اردیبهشت، خرداد و اوایل تیرماه ۹۹ انجام شد و از اهداف اصلی این فصل کاوش بازشناسی و بازنگری در لایه‌نگاری تپه، شناختن تحتانی‌ترین آثار، لایه‌های مربوط به استقرار در تپه هگمتانه و نظم و نظام برج و باروی تپه بود.

ملک‌زاده ادامه داد: در کاوش بیست‌ودوم در سه نقطه کارمان را متمرکز کردیم؛ در ابتدا روبروی موزه فعلی و موقت هگمتانه و در جایی که فرانسوی‌ها در سال ۱۹۱۳ کارگاهی باز کرده بودند و معروف به چال شترخواب است، سه کارگاه دو و نیم در دو و نیم متر باز کردیم و در عمق ۳۲۰ سانتی متری به بقایای یک دیوار سنگی رسیدیم که این دیوار حدود چهار متر زیرتر از معماری است که در فصل‌های پیش دکتر صراف و آذرنوش در هگمتانه کاویده بودند. 

این باستان شناس تصریح کرد: دکتر صراف از این تراز معماری که کار کرده بود پایین‌تر نمی رفت، دکتر آذرنوش هم معتقد بود نخستین رج بقایای معماری که در تپه هگمتانه وجود دارد در پایگاه مرکزی و ساختمان‌های منظم خشتی است در حالیکه ما موفق شدیم نشان دهیم نزدیک چهار متر زیر آن هم آثاری داریم.

وی ادامه داد: در معبری که در کارگاه مرکزی وجود داشت تا عمق چهار و نیم متری از کف معبر کارگاهی باز کردیم و هنوز به آنچه باستان شناسان به آن خاک بکر می‌گویند نرسیدیم اما در عمق سه و نیم متر دیوار سنگی پیدا کردیم که بسیار شبیه معماری چال شترخواب است.

ملک زاده با بیان اینکه به نظر می‌رسد در مرکز تپه هگمتانه یعنی چال شتر خواب بر خلاف دکتر صراف و آذرنوش بقایای معماری قدیمی‌تر هم داریم، اضافه کرد: هنوز آزمایش‌های تخصصی مانند رادیو کربن روی مواد حفاری انجام نشده و با انجام آزمایش های فیزیک و شیمیایی می‌توانیم با ضریب مطمئن‌تری از تاریخ گذاری مواد فرهنگی به دست آمده حرف بزنیم.

این باستان شناس با اشاره به اینکه تا این لحظه به شکل مکانیکی و ‌فیزیکال حدود سه و نیم متر از معماری دکتر صراف و آذرنوش پایین‌تر هستیم، خاطرنشان کرد: به این علت که در قوانین باستان شناختی مواد فرهنگی لایه‌های زیرین، دیرین‌تر هستند، حدود سه و نیم متر قدیمی‌تر از معماری اشکانی قرار داریم.

وی مطرح کرد: باید روندهای شکل‌گیری محوطه در تپه هگمتانه به خوبی بررسی و دانسته شود نهشته گذاری سه و نیم متری چه تاریخ گذاری دارند همچنین معماری سنگ‌چین شبیه معماری شناخته شده دوره ماد در دژ و نیایشگاه‌های مادی از عصر آهن ۳ است.

ملک‌زاده افزود: تیم کاوش فصل بیست‌ودوم به این اکتفا نکرد و در حال حاضر انبوهی از یافته‌های سفالین داریم که در حال طراحی، مقایسه و سنجش‌ سفال‌ها هستیم تا بدانیم به چه دوره‌ای تعلق دارند.

سرپرست تیم فصل بیست‌ودوم کاوش تپه باستانی هگمتانه با بیان اینکه در کاوش‌های باستان شناسی بودجه تعیین کننده است، گفت: در این فصل کاوش به علت تورم بالا و کمبود بودجه توانایی در اختیار گرفتن بیش از پنج کارشناس و ۹ کارگر را نداشتیم و بر خلاف کاوش های فصل قبل امکان انجام عملیات وسیع ممکن نبود.

وی اظهار کرد: امیدواریم فرهنگ دوستان و فرهیختگان استان همدان امکان ادامه کاوش‌ها را فراهم کنند و بودجه بیشتری در اختیار هیئت‌های کاوش باستان شناسی تپه هگمتانه قرار دهند تا کارگاه‌های وسیع‌تر با درک بهتری از معماری یافت شده در بستر مطمئن‌ و ‌پشتوانه علمی و مادی کار شود.

ملک‌زاده ادامه داد: اگر این فصل کاوش را با مقیاس‌های دوره‌های پیش بسنجیم امسال حدود ۱۵۰ میلیون تومان بودجه در اختیار داشتیم و با مقیاس آن زمان به چهار میلیارد بودجه نیاز است تا بتوانیم کاوشی آبرومند در شأن تپه هگمتانه همدان انجام دهیم.

وی با اشاره به اینکه تپه باستانی هگمتانه یکی از مهمترین محوطه‌های باستان شناختی و هم اندازه شهرهای مهم جهان مانند رم، آتن، اسکندریه و بابل است، گفت: کاوش این محوطه باید مورد توجه تصمیم گیرندگان امر باشد و شرایطی فراهم کنند تا باستان شناسی بتواند گام‌های مهمتر، بزرگتر و مؤثرتری در این تپه بردارد.

سرپرست تیم فصل بیست‌ودوم کاوش تپه باستانی هگمتانه با بیان اینکه برای ثبت جهانی یک اثر سنجش‌ها، مقتضیات و ملزومات خاصی نیاز است، توضیح داد: شکل کنونی محوطه هگمتانه هنوز راه درازی تا استاندارهای لازم برای ثبت جهانی دارد اما این تپه در تاریخ باستان شناسی دارای امتیازات شاخصی است که به ثبت جهانی برسد، در حال حاضر این دو از هم فاصله دارند و باید تلاش کنیم به هم نزدیک شوند تا لایحه‌ای محکم برای ثبت به یونسکو ارائه شود./KahgelArisa

منبع:خبرگزاری ایسنا

بومگردی

بازگشایی اقامتگاه‌های بوم‌گردی خراسان شمالی |رئیس انجمن اقامتگاه‌های بوم‌گردی خراسان شمالی گفت: «فعالیت اقامتگاه‌های بوم‌گردی استان با 50 درصد ظرفیت و با تأکید بر رعایت پروتکل‌های بهداشتی از سر گرفته شد.»به‌گزارش میراث‌آریا به‌نقل از روابط‌عمومی اداره‌کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خراسان شمالی، علی وصالی روز یکشنبه 8 تیرماه 99 با بیان این مطلب تأکید کرد: «فعالیت مجدد و بازگشایی اقامتگاه‌های بوم‌گردی استان نیازمند رعایت پروتکل‌های بهداشتی از سوی گردشگران و خدمات‌دهندگان است.»

او تصریح کرد: «این واحدها روزهای طلایی فعالیت خود را که در ایام نوروز و فروردین ماه بود، از دست دادند و دچار خسارت‌های زیادی شدند.»

رئیس انجمن اقامتگاه‌های بوم‌گردی خراسان شمالی افزود: «رونق مجدد صنعت گردشگری در دوران کرونا و پساکرونا نیازمند برنامه‌ریزی و ارائه بسته‌های حمایتی و تشویقی برای فعالان این عرصه، گردشگران و مسافران است.»

او با بیان این‌که 34 اقامتگاه بوم‌گردی در هشت شهرستان خراسان شمالی فعال است، گفت: «این استان با دارا بودن طبیعت بکر و روستاهای متنوع از نظر آب‌وهوا و طبیعت‌گردی، ظرفیت بالایی برای حضور گردشگران دارد.»

خراسان شمالی با بیش از 115 جاذبه گردشگری، 24 منطقه نمونه ملی و استانی و هشت روستای هدف گردشگری، مقصدی بکر برای طبیعت دوستان و علاقه‌مندان به فرهنگ و آیین‌های اقوام مختلف است./KahgelArisa

منبع: خبرگزاری میراث آریا

خانه های تاریخی

ثبت ملی 200 خانه مشاهیر در سطح کشور|معاون میراث‌فرهنگی کشور گفت: «هم‌اکنون 200 خانه مشاهیر در سطح کشور ثبت ملی شده و از آن‌ها حفاظت می‌شود، اما تعداد دیگری از خانه‌های مفاخر در دست ورثه قرار دارد و خود مردم باید برای حفاظت از آن‌ها مشارکت کنند.»

به‌گزارش خبرنگار میراث‌آریا، محمدحسن طالبیان در گفت‌وگوی تلویزیونی با خبر 21 شبکه یک سیما، روز جمعه 6 تیر 99 گفت: «ایران یک کشور غنی در حوزه میراث‌فرهنگی است، بدون مشارکت مردم و دست‌اندرکاران نمی‌توانیم حفاظت درستی از این آثار انجام دهیم.»

او افزود: «تعدادی از خانه‌های مشاهیر که در اختیار ورثه قرار دارد اقدام به فروش کرده و سپس موضوع ثبت را مطرح می‌کنند، به این منظور برای حفاظت از این خانه‌های تاریخی نیازمند مشارکت همه مردم، دست اندرکاران و مدیریت شهری هستیم.»

معاون میراث‌فرهنگی کشور با اشاره به ثبت 33هزار اثر تاریخی در فهرست آثار ملی کشور تصریح کرد:‌ «بیش از یک‌میلیون و 200 هزار اثر در کشور وجود دارد، در هر منطقه‌ای که مردم و دست‌اندرکاران کمک کردند حفاظت از آثار تاریخی به‌خوبی انجام‌ شده است.»

او در خصوص اعتبارات محدود حفاظت از آثار تاریخی گفت: «اعتبارات حوزه میراث‌فرهنگی بسیار اندک است به‌طوری‌که سال گذشته برای 33 هزار اثر ثبت ملی شده 1900 میلیارد ریال اعتبار داشتیم، در سال 97 نیز بودجه میراث‌فرهنگی 700 میلیارد ریال بود.»

طالبیان افزود: «تنها موضوع اعتبارات مطرح نیست بلکه باید تمامی دستگاه‌ها برای حفاظت آثار تاریخی به میراث‌فرهنگی کمک کنند. برای ثبت جهانی شهر یزد مدیریت شهری، مقامات عالی استان، دست‌اندرکاران و مردم مشارکت کردند. این استان به مقصد اول گردشگری ایران تبدیل‌شده و این نشان می‌دهد، میراث‌فرهنگی ظرفیت زیادی دارد.»

او بیان کرد:‌ «تعدادی از آثار تاریخی در اختیار دستگاه‌هایی مانند اداره اوقاف است تعداد زیادی نیز مالک خصوصی دارد. آثاری که در اختیار وزارتخانه قرار دارد، مرمت آن‌ها در حد اضطرار انجام می‌شود.»

ارائه مشوق به مالکان خانه های تاریخی

معاون میراث‌فرهنگی کشور در خصوص ارائه مشوق‌ها به مالکان خانه‌های تاریخی گفت: «برای مالکان خصوصی آثار تاریخی، مشوق‌هایی مانند کمک‌های بلاعوض در نظر گرفته‌ایم، به‌طوری‌که به نسبت آورده، برای آن‌ها تسهیلات کم‌بهره اختصاص داده می‌شود. بسیاری از شهرداری‌ها عوارض مربوط به احیا و مرمت این خانه‌ها را حذف کردند.»

او افزود: «از مشوق‌های دیگر می‌توان به‌ قرار گرفتن لیست خانه‌های تاریخی در بسته‌های تبلیغاتی و نقشه‌های گردشگری اشاره کرد.»

طالبیان بیان کرد: «خوشبختانه طی دو تا سه‌سال اخیر جریان خوبی به نفع حفاظت از میراث‌فرهنگی اتفاق افتاده است به‌طوری‌که سال گذشته در سطح استان‌ها، بیش از 2500 پروژه مورد حفاظت، مرمت، احیا و بهره‌برداری قرار گرفت.»

او با اشاره به وجود 710 موزه در سطح کشور گفت: «تعدادی از این موزه‌ها مربوط به ایجاد موزه‌های خصوصی است، تمامی این موارد نشان می‌دهد که اقتصاد فرهنگی پایدار است.»

معاون میراث‌فرهنگی کشور اظهار کرد: «در دهه‌های گذشته سازمان سابق میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی عضو شورای عالی شهرسازی و معماری نبود، اما امروز عضو این شورا است و حق وتو برای حفاظت از آثار تاریخی دارد.»/KahgelArisa

منبع: خبرگزاری میراث آریا

حمام تاریخی بهشت گلپایگان

رئیس اداره میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی گلپایگان از اتمام عملیات مرمت حمام تاریخی بهشت (ملا اسداله) برای تغییر کاربری آن به سفره‌خانه سنتی خبر داد.

به‌گزارش میراث‌آریا به‌نقل از روابط‌عمومی اداره‌کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان اصفهان، مصطفی قانونی امروز 4 تیرماه با اعلام این مطلب گفت: «حمام تاریخی بهشت (ملا اسداله) متعلق به دوران قاجار بوده و در سال 1384 به‌شماره 14171 در فهرست میراث ملی ایران به ثبت رسیده است»»

او افزود: «با توجه به‌ اینکه این بنای تاریخی در تملک اداره اوقاف و امور خیریه شهرستان بوده و مدت‌ها  متروکه رها شده بود، با تلاش‌ و جلب مشارکت بخش خصوصی، تملک و مرمت آن پس از تصویب طرح، از ابتدای سال 1398 اجرا شد.»

رئیس اداره میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی گلپایگان تأکید کرد: «عملیات مرمت این حمام تاریخی که دارای 400 مترمربع مساحت است، در خرداد ماه سال جاری با هزینه ای بالغ بر 10 میلیارد و 500 میلیون ریال به اتمام رسید.»

او تصریح کرد: «از جمله ویژگی‌های منحصر به‌فرد این حمام تاریخی، وجود قوس‌های آجری و ستون‌های سنگی است که سربینه این حمام را به شکل زیبایی آراسته است.»

قانونی گفت: «امید می‌رود این حمام تاریخی با مشارکت بخش خصوصی به‌عنوان سفره‌خانه سنتی در سال 1399 به‌بهره برداری می‌رسد.» /KahgelArisa

منبع: خبرگزاری میراث آریا

خیابان ولیعصر

از موزه تا پایگاه میراثی طولانی‌ترین خیابان خاورمیانه – در نخستین قدم سال‌ها قبل خیابان ولی‌عصر ثبت ملی شد و شاید این قدم، جرقه‌ی ایجاد موزه‌ای برای این خیابان را زد و همان شد که در کنار آغاز فعالیت‌ها برای ایجاد آن، طرح‌های پژوهشی آغاز شدند  تا به مرور بازمانده‌های طولانی‌ترین خیابان خاورمیانه را شناسایی کنند و کارشان آن‌قدر پیشرفت کرد که به مرور بازخوانی خیابان را در اختیار مردم این خیابان هم قرار دادند، اما در عین حال نخست تاکید داشتند که قرار نیست جادو کنند، یعنی مطالعه و بررسی راهِ زیادی را نشان می‌داد که هنوز ادامه‌دارد و کارشناسان و پژوهشگران طرحِ ساماندهی‌اش را قدم به قدم جلو می‌برند.

و اکنون به نظر می‌رسد پازلِ این خیابانِ عریض و طویل در حال تکمیل شدن است؛ پیروز حناچی – شهردار تهران – که از قضا در سال‌های گذشته، پرونده‌ی ثبت ملی خیابان ولی‌عصر را تهیه کرده بود، حالا با ایجاد پایگاه میراث شهری خیابان ولی‌عصر (عج)، موافقت کرده است.

وحید قاسمی که حکمِ مدیریت پایگاه میراث شهری خیابان ولی‌عصر را گرفته است، در گفت‌وگو با ایسنا، با بیان این‌که اگر هر شهر را با یک برند یا نشان شهری بشناسند، بدون شک بنا به دلایل مختلف، خیابان ولی‌عصر (عج) را می‌توانند از منظرهای گوناگون به عنوان نشان و برند شهری تهران در نظر آورند، ادامه می‌دهد: این خیابان از نظر تنوع زیستی، سابقه تاریخی، حافظه شهری و عناصر ملموس و ناملموسِ موجود در خیابان از تجربه‌ی زیسته شده تهران و تهرانی‌ها نشان‌هایی دارد.

او خیابان ولی‌عصر را با این عرض و طول و سابقه تاریخ و فرهنگ، در نوع خود و در جهان بی‌نظیر می‌داند و می‌گوید: بعضا تنوع مدیریت، ذینفعان و ذی‌مذخلان و تنوع خاستگاه‌های شهری نسبت به طبقه‌های گوناگون اجتماعی و فرهنگی که در خیابان ولی‌عصر ساکن هستند، مدیریت این خیابان را  در شکلی منسجم خدشه‌دار می‌کنند که ارزش شهر را از رونق و مقصد شهری خود خارج می‌کنند.

وی می‌افزاید:‌ بنابراین به منظور ایجاد مدیریت واحد و یکپارچه که تمام شرایط را برای حضور، نقش‌آفرینی و روایت‌گری تمام ذی‌نفعان و ذی‌مدخلان خیابان ولی‌عصر (عج) فراهم کند تا به صورت سلیقه‌ای، جزیره‌ای و غیرمنسجم درباره‌ی این خیابان تصمیم‌گیری نشود، تا ارزش‌های زیستی شهر که در این خیابان است، به یک سرمایه‌ی شهری تبدیل شود و این سرمایه در اثر زیستِ شهری به ارزش افزوده شهری تبدیل شود، نیاز است تا پایگاه میراث شهری خیابان آغاز به کار کند.

او با اشاره به آغاز کار موزه خیابان ولی عصر که همزمان با هفته‌ی تهران در مهر سال گذشته کار خود را آغاز کرده است، ادامه می‌دهد:‌ از حدود ۶ ماه گذشته نیز کارهای مطالعاتی برای این پروژه آغاز شده و از یک سال قبل نیز موضوع از نظر مبانی نظری یعنی  میراث شهر مورد مداخله قرار گرفته بود که همه‌ی این موارد به صورت پیوسته در کنار یکدیگر، کارهایی را انجام دادند.

قاسمی توجه شهردار تهران به بحث خیابان ولی‌عصر را یک دلیل دیگر برای ایجاد این پایگاه میراث شهری می‌داند و می‌افزاید:‌ در این شرایط خرد جمعی گرد هم آمدند تا پایگاه میراث شهری خیابان ولی عصر (عج) ایجاد شود.

مدیر پایگاه میراث شهری خیابان ولی‌عصر، وظایف این پایگاه را به بخش عمده تقسیم می‌کند و می‌گوید: ‌از یک سو ایجاد مدیریت واحد و همسو و جلوگیری و پرهیز از رفتارهای سلیقه‌ای و جزیره‌ای بودن کارها و لزوم برنامه‌ریزی منظم و نوع رفتار با خیابان که یک نوع حفاظت شهری معاصر را در خود دارد و از سوی دیگر تلاش می‌کند تا  این شرایط را برای ایفای نقش خود در طولانی‌ترین خیابان خاورمیانه فراهم کند.

مدیر موزه خیابان ولی‌عصر؛ پایگاه میراث شهری خیابان ولی‌عصر را یک کارگردان خلاق می‌داند که می‌تواند سناریویی واحد و یکپارچه بنویسد و برای نقش‌آفرینانی که در خیابان هستند، شرایطی را فراهم کند که نقش‌های خود رابه درستی ایفا کنند و می‌افزاید: از ساکنان ۱۶ محله‌ی این ۱۸ کیلومتر خیابان گرفته تا کسبه و هر کسی که به واسطه‌ی زندگی در تهران امکان بروز و ظهور پیدا کند، در این اجرا می‌توانند فعال باشند.

قاسمی تاکید می‌کند: در این کار بحث برندسازی مکان و نقشه‌برداری فرهنگی، مشارکت اجتماعی و توجه به حیات اجتماعی، به عنوان یک مقصد شهری شدن از یک سو و پیگیری ثبت ملی و به دنبال آن جهانی شدن این خیابان در دستور کار قرار می‌گیرد.

او توانمندی این پایگاه را برای جلوگیری از هر نوع تخریب، آسیب و حتی صدور احکام خروج از ثبت آثار تاریخی قرار گرفته در محدوده‌ی این خیابان تاریخی و واجد ارزش به عنوان یک میراث شهری، حائز اهمیت می‌داند و می‌گوید: این نوع از اقدامات یکی از اصلی‌ترین کارهایی است که در دستور کار شورای راهبردی پایگاه میراث شهری خیابان ولی‌عصر تعریف شده است.

وی تاکید می‌کند:این پایگاه می‌تواند با اجماعی که بین نهادهای مختلف شهری انجام می‌دهد، در واقع یکی از اصلی‌ترین کارهایش را در این حوزه انجام دهد، که آن در دستور کار شورای راهبردی و پایگاه نیز قرار دارد.

او مساله‌ی بازنگری طرح تفصیلی و تحقق قوانین  برای آثاری که در فهرست آثار ملی ثبت شده‌اند یا واجد ارزش ثبت هستند، را از دیگر وظایف شورای راهبردی این پایگاه میراثی می‌داند و بیان می‌کند: در واقع یکی از وظایف این کارگاه آن است که علاوه بر این‌که این خیابان را به یک عرصه زیست سرزنده تبدیل می‌کند، از آثار واجد ارزش آن نیز  صیانت و حفاظت می‌کند.

قاسمی بازنگری طرح تفصیلی و قوانین بالاستی که می‌توانند ثبت ملی یا جهانی شوند را نیز در دستور کار این پایگاه بیان می‌کند و ادامه می‌دهد: در واقع این پایگاه می‌تواند  به عنوان یک هماهنگ کننده و رهبر  فعالیت کند و بین مالکان، ذینفعلان و ذی‌مدخلان ارتباط ایجاد کند./KahdelArisa

منبع:خبرگزاری ایسنا

حمام بهشتی اصفهان

لزوم حفظ بقایای حمام بهشتی در ایستگاه مترو – عملیات احداث ایستگاه مترو در محدودۀ محلۀ خلجای اصفهان در حال انجام است؛ درست همان مکانی که روزی حمامی به نام «بهشتی» در آن قرار داشته و نظر به اهمیت این حمام برای هویت محلۀ خلجا، سازمان قطار شهری اصفهان ملزم به حفظ بقایای آن شده.

علیرضا جعفری زند، باستان‌شناس، دربارۀ اهمیت حفظ بقایای حمام بهشتی به ایسنا گفت: این حمام جزئی از مجموعۀ بازار و مسجد محله خلجا بوده که به‌مرور زمان، تنها مسجد این مجموعه به‌صورت کامل باقی‌مانده و حمام،سال‌ها پیش شبانه در جریان تعریض خیابان تخریب‌شده است.

وی با اشاره به اینکه در حال حاضر چند طاق چشمه از حمام بهشتی بر جا مانده ، تصریح کرد: بنده در جلسه‌ای با حضور معاونت میراث فرهنگی اداره کل میراث، به ایشان تأکید کردم که چون قدمت مسجد، به پیش از زمان حکومت شاه‌عباس و دوران حکومت شاه‌طهماسب برمی‌گردد، به‌احتمال‌زیاد حمام بهشتی نیز دارای چنین قدمتی بوده و  ضروری است که برای نشان دادن اهمیت محله خلجا در دوران صفویه نسبت به حفظ بقایای آن توجه و اقدام شود.

ناصر طاهری، معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان اصفهان نیز در گفت‌وگو با ایسنا دراین‌باره اظهار کرد: ما به‌طورکلی برای ایستگاه‌های خط دو قطار شهری که در بافت تاریخی قرار دارد، شهرداری را ملزم به حضور ناظر میراث فرهنگی کرده‌ایم. خوشبختانه این ایستگاه‌ها در سطح زیرین اجرا می‌شود و مکانیسم آن با خط یک قطار شهری فرق دارد.   

وی ادامه داد: سابقاً کل ایستگاه را خاک‌برداری می‌کردند اما در حال حاضر فقط به‌اندازه مسیر تردد به سمت زیرزمین راه را باز می‌کنند و بقیه عملیات حفاری در زیرزمین انجام می‌شود؛ به همین دلیل به سطح بالا آسیبی نمی‌رسد.

معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان اصفهان خاطرنشان کرد: باوجوداینکه حمام بهشتی دهه‌های گذشته در جریان احداث تقاطع خیابان خلجا و طالقانی از بین رفته و فقط چند طاق از آن باقی‌مانده، ما با شهرداری و قطار شهری اصفهان مکاتبه کردیم و به آن‌ها گفتیم در طرح معماری خود این بقایا را نیز مدنظر داشته باشند چون ملزم به حفظ آن هستند.

طاهری افزود: سازمان قطار شهری آمادگی حفظ بقایا و آثار تاریخی را در کنار اجرای پروژه خود دارد و نمونۀ این کار را در ایستگاه مترو میدان امام حسین(ع) و آبراهه تاریخی که حفظ و به نمایش گذاشته‌شده شاهد هستیم./KahgelArisa

منبع: خبرگزاری ایسنا

خانه بومیان کیش نماد فرهنگ ملموس و غیرملموس جزیره کیش _ مدیر خانه مردم شناسی بومیان کیش و عضو شورای شهر کیش افزود: دانش سنتی و تجاربی که بومیان از نسل های قبل داشته اند، می‌تواند به پیشرفت جزیره کیش کمک کند.

خانه بومیان کیش، از ایده تا اجرا

محمد جاسم پور در گفت و گو با ایسنا در خصوص مشکلات بومیان کیش، اظهار کرد: ما مکان گردشگری که معرف فرهنگ بومی جزیره باشد را در کیش نداشتیم. مدت ها این موضوع در فکر من بود که به شکلی فرهنگ ملموس و غیرملموس بومیان جزیره حفظ شده و علاوه بر آن مکانی ایجاد شود که به عنوان یک جاذبه، نقشی در توسعه گردشگری کیش نیز داشته باشد.

مدیر خانه مردم شناسی بومیان کیش تصریح کرد: من در این خانه به دنیا آمده ام و از نتیجه های صاحب این خانه هستم. پایان نامه کارشناسی ارشد من درباره اکو موزه، نقش فرهنگ بومی و اینکه منطقه سفین  قدیم می تواند یک اکوموزه باشد، بود.

جاسم پور اظهار کرد: بیش از چهل سال از این خانه استفاده نمی شده است ولی تمامی مواردی که برای راه اندازی یک اکو موزه نیاز داشتیم را دارا بود، هم بافت قدیمی و معماری سنتی آن حفظ شده بود و هم فضاهای مورد نیاز مانند حیاط اندرونی و بیرونی را داشت. همچنین در قدیم قسمتی از این خانه به مکتب خانه اختصاص داشته و اکثر بومیان جزیره آنجا درس خوانده اند. ما برای آنکه این خانه را احیا و تبدیل به موزه کنیم از بازماندگان و ورثه اجازه گرفتیم. اواخر سال ۹۲ شروع به کار کردیم، مجوز آن را از معاونت گردشگری سازمان منطقه آزاد کیش اخذ کرده و در فروردین سال ۹۳ خانه بومگردی بومیان کیش افتتاح شد و طی بیش از ۶ سال فعالیت در اکثر سال ها به عنوان یکی از موزه های برتر کشور انتخاب شده است.

مدیر خانه مردم شناسی بومیان کیش بیان کرد: غیر از بازدید موزه، اشیا و فضای آن،  فعالیت‌های دیگری مانند برگزاری جشنواره های فرهنگی هنری نیز در این موزه انجام می شود. تلاش کرده ایم، یک موزه زنده باشد که معرف فرهنگ بومیان است و گردشگران در آن با غذای بومیان، لباس بومیان، تاریخ و زندگی بومیان کیش آشنا شوند.

وی ادامه داد: با راه اندازی خانه بومیان کیش ، حدود ۲۰ نفر اشتغال زایی مستقیم انجام شده است که اکثریت نیز از بومیان جزیره هستند، ۶ یا ۷ خانواده با جمعیتی حدود ۳۰ نفر نیز به صورت غیر مستقیم و با پخت شیرینی جات، نان و غذاهای محلی و همچنین ساخت و عرضه صنایع دستی با ما همکاری دارند ، این به غیر از از افرادی است که در زمینه گردشگری مانند عکاسی، تور و غیره  فعالیت دارند. بازدید روزانه از خانه بومیان به صورت میانگین ۳۰۰ نفر است.

اقامتگاه بومگردی و بومگردی دریایی

جاسم پور عنوان کرد: ما جدا از خانه بومیان، حدود ۲- ۳ سال است که بازسازی و احیای یک خانه دیگر را آغاز کرده ایم و هدف ما ایجاد یک اقامتگاه سنتی برای گردشگران است. این خانه تقریباً ۱۵۰ سال قدمت دارد و با استفاده از مصالح بومی نسبت به مقاوم سازی آن اقدام کرده‌ایم . تمام جنبه های بهداشتی و فنی جهت ایجاد اقامتگاه در آن در نظر گرفته شده است و همچنین از نماد  بادگیر هم در آن استفاده شده که فکر می کنم در سالهای آینده به یکی از نمادهای جزیره‌کیش تبدیل شود. هدف ما افزایش مدت اقامت گردشگر در کیش است. در خانه بومیان هدف بیشتر بازدید و معرفی اشیا، لباس ها غذاها و نوشیدنی های محلی است و بحث اقامت نداریم. ولی با ایجاد اقامتگاه بومگردی علاوه بر اقامت مسافر می توان فعالیت های جانبی دیگری را انجام داد.  ما در صدد هستیم تا صنایع دستی بومیان را احیا کنیم و با حمایت و همکاری خیرین و انجمن های مردم نهاد این کار را شروع کرده ایم.

وی اضافه کرد: بحث شناور بومگردی توسط یکی از سرمایه گذاران به نام آقای انوری پیشنهاد شده و از ما خواسته شد که از این طرح حمایت کرده و در این زمینه همکاری داشته باشیم. این لنج قدیمی بادبانی حدود ۴۰ سال قدمت دارد و در بندر کنگ بازسازی شده است و راه اندازی آن می تواند به احیای میراث دریانوردی قدیمی کیش و جنوب کشور کمک کند و یک جاذبه خاص برای جذب گردشگران خواهد شد.

حمایت سازمان منطقه آزاد از طرح های بومگردی

عضو شورای شهر کیش ادامه داد: در ابتدای شروع به کار خانه بومیان ، استقبال خوبی انجام نشد. در شش ماه ابتدایی کار، مسافری به خانه بومیان مراجعه نکرد و البته تبلیغاتی هم صورت نگرفت. سعی کردیم در نمایشگاه ها و جشنواره ها شرکت کرده و نسبت به معرفی خانه بومگردی بومیان کیش اقدام کنیم و توانستیم به تدریج خودمان را معرفی کنیم بعد از آن سازمان منطقه آزاد کیش نی ، بعضی نشست های فرهنگی و مناسبتی را با همکاری خانه بومیان برگزار کرد که بیشتر نیز از طرف معاونت فرهنگی و اجتماعی بود اما اینکه کمک های مالی از طرف سازمان صورت بگیرد و یا اینکه در زمینه بازسازی و مقاوم سازی بنا با ما همکاری داشته باشند خیر و ما هیچ کمکی از طرف سازمان دریافت نکرده ایم.

تعداد بومیان و تاریخچه حضور آنها در جزیره کیش

وی بیان کرد: جمعیت بومیان جزیره کیش حدود ۳ هزار نفر و شغل اکثریت آنها نیز صیادی و ماهیگیری است. در محله سفین قدیم بیش از ۹۰ درصد جمعیت به صیادی و دریانوردی اشتغال دارند. تعدادی از بومیان نیز در بخش بازار و تجارت فعالیت دارند که بیشتر در همان بازار عرب ها مشغول به داد و ستد هستند.

جاسم پور اظهار کرد: بیش از ۷۰۰ سال پیش ، ساکنانی در منطقه حریره زندگی می کردند که به علت زلزله آنجا از بین می رود.قدمت محله ها و روستاهای قدیمی که در کیش وجود داشته است مانند صفین قدیم ، روستاهای ماشه، دیهو، سجم و باغو به ۳۰۰ تا ۴۰۰ سال پیش بر می گردد.

مشکلات بومیان کیش

مدیر خانه مردم شناسی بومیان کیش با بیان اینکه مشکلات بومیان خیلی زیاد است، ما مشکلاتی داریم که شاید بیست یا سی سال است که حل نشده و با آمدن مدیر عامل های جدید نیز نتیجه ای نگرفته ایم، تصریح کرد:  یکی از مشکلات، بحث اسناد املاک بومیان است که هنوز بلاتکلیف باقی مانده است. اسناد زمین های کشاورزی و یا مسکونی آن ها که از صدها سال پیش به صورت وراثتی در اختیار خانواده آنها بوده، متاسفانه صادر نشده است فقط تعداد کمی توانسته‌اند اسنادی برای منازل مسکونی خود بگیرند.

وی ادامه داد: مشکل دیگر در زمینه اشتغال است. ما جوان های بومی تحصیل‌کرده زیادی داریم که نتوانسته اند جذب سازمان ها یا ادارات شوند و شغلی برای ایشان ایجاد شود. بخش صیادی نیز با مشکلات عدیده ای روبرو است. ظرفیت اسکله صیادی محدود بوده و جوابگوی تعداد لنج ها و قایق های صیادی موجود نیست. مجوزهایی که سازمان منطقه آزاد به تعدادی از شناورهای صیادی داده است فاقد امتیازاتی است که شیلات به شناورها می دهد مانند سهمیه سوخت و تجهیزات.

موضوع بعدی که در محلات بومی نشین جزیره مانند سفین قدیم و سفین جدید ، باغو و… با آن مواجه هستیم بحث زیرساخت ها است. مشکلاتی مانند نداشتن آسفالت مناسب ، شبکه فاضلاب و… این مشکلات را از طریق شورای شهر هم پیگیری کردیم و چندین بار به صورت مکتوب و شفاهی مطرح شده است و مسئولین با بازدیدهای میدانی مشکلات را مشاهده کرده اند، امیدواریم به زودی این مشکلات حل شده و زیرساخت های مناطق بومی نشین تامین شود.

اجاره های بالای بازار ماهی، علت گرانی ماهی در کیش است

جاسم پور خاطرنشان کرد: با اینکه قیمت ملزومات و هزینه های صیادی بالا رفته است با این حال قیمت ماهی توسط صیادان به نسبت شهرهای دیگر کشور افزایش نیافته است ولی یک سری عوامل باعث شده که قیمت فروش ماهی به مصرف کننده بالا برود که اصلی ترین دلیل آن را می ‌توان اجاره های بالای بازار ماهی دانست.

وی اضافه کرد: در دوره مدیریت آقای انصاری لاری با پیگیری های شورای شهر به علت وجود مشکلاتی نظیر فاضلاب، بوی بد، سیستم نامطلوب تهویه و.. در بازار قدیم ماهی، ساخت بازار جدید ماهی انجام شد که دارای امکانات مناسب بوده و مواردی که نیاز بود در آن لحاظ شد . در این زمینه از بومیان، صیادان و کسانی که در بازار ماهی فعالیت می کردند نظر خواهی شد و قرار بر این بود که بعد از ساخت، بازار در اختیار تعاونی صیادان قرار بگیرد و بومیان متولی آن باشند ولی پس از ساخت مسائلی پیش آمد که غرفه ها به مزایده گذاشته شد و با انجام مزایده رقم اجاره ها نجومی شد.

این عضو شورای شهر کیش افزود: قبل از آن اجاره هر غرفه به صورت میانگین یک میلیون و دویست هزار تومان بوده است ولی در حال حاضر غرفه های فروش ماهی حدود ۱۸ میلیون تومان اجاره پرداخت می‌کنند و این رقم برای غرفه های که برای پاک کردن ماهی استفاده می شود به ۳۲ میلیون تومان در ماه می رسد. و به همین جهت شاهد گرانی قیمت ماهی در جزیره کیش هستیم و این مسئله باعث کاهش کیفیت عرضه ماهی نیز شده است، به عنوان مثال ماهی و آبزیان از شهرهای دیگر به کیش آورده می شود و به اسم ماهی کیش فروخته میشود، این معضلاتی است که دلیل اصلی آن همان اجاره بالای بازار ماهی است.

وضعیت منابع آبزیان جزیره کیش و صیادان فاقد مجوز

وی بیان کرد: در جزیره کیش با توجه به اینکه صید با قلاب صورت می‌گیرد و از تور استفاده نمی شود، از نظر منابع آبزیان همیشه شرایط خوبی داشته است. مشکلی که ایجاد شده  و یک دغدغه جدی برای صیادان کیش است این بوده که از بنادر اطراف برای صید به حوزه صیادی کیش آمده و به صورت غیرقانونی و با استفاده از تور و روش های غیر مجاز علاوه بر صید بی رویه به تخریب مرجان ها می پردازند ،به مرور این مسئله می‌تواند ضربه سختی به آبزیان جزیره و بافت مرجانی آن بزند.

جاسم پور اضافه کرد: نظارت در این زمینه بیشتر مربوط به شیلات است که با توجه به امکانات کم شیلات   پایگاه دریابانی کیش نیز در این زمینه به آنها کمک می‌کنند

عملکرد شورای شهر کیش

وی با اشاره به اینکه در دو سال اول شورا که دوره مدیریت آقای شرفی بوده است ما تلاش کردیم در موارد مختلفی ورود پیدا کنیم، افزود: همکاری با جوامع مختلف، رصد و انتقال مشکلات بومیان ، صیادان و دیگر اقشار جامعه به مسئولان مربوطه … انجام بازدیدهای میدانی از قسمتهای مختلف جزیره… طی این مدت سعی کرده‌ایم تا جایگاه شورا در میان مردم جا بندازیم. درباره مشکلات و معضلات ابتدا خودمان اشراف پیدا کنیم و سپس آنها را برای رفع به مسئولان مربوطه انتقال بدهیم. من فکر می کنم به خصوص در دو سال اول شورا در این زمینه موفق بوده ایم. ما نمایندگان مردم هستیم و وظیفه داریم که مطالبات آنها را پیگیری کنیم.

گذشته و آینده جزیره کیش

جاسم پور  با بیان اینکه من متولد و بزرگ شده جزیره کیش هستم، خاطرنشان کرد: در ابتدای انقلاب، دوران رکود جزیره بود و کیش حالت نیمه متروکه داشت، تا اینکه در اواخر دهه ۶۰ به عنوان اولین منطقه آزاد کشور اعلام شد و دهه ۷۰ را می توان سال های شکوفایی کیش نامید که شما همیشه می دیدید تغییراتی در جزیره ایجاد شده است و روند رشد رو به جلو است. در قدیم کمبودهای زیادی وجود داشت مانند آب آشامیدنی، برق و زیرساخت های ضعیف و جزیره رو به پیشرفت بوده و خواهد بود، شاید مدتی توقف بود و رکود وجود داشت ولی در آینده جزیره به پیشرفت‌های خوبی خواهد رسید.

نقش بومیان در آینده جزیره کیش

وی ادامه داد: بومیان صاحبان اصلی جزیره هستند و هیچ منتی هم سر کسی ندارند. به نظر من دانش سنتی و تجاربی که بومیان از نسل های قبل داشته اند ،می‌تواند به پیشرفت جزیره کمک کند و سازمان منطقه آزاد کیش میتواند از بومیان کمک زیادی بگیرد، هدف ما این است که جوانان بومی در امور مختلف فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی مشارکت بیشتری داشته باشند و حضور اجتماعی بومیان در سال های آینده پر رنگ تر باشد. وقتی جامعه محلی بتواند تاثیر گذار باشد به توسعه پایدار منطقه دست خواهیم یافت. با توجه به علاقه و عرق بومیان به محل زندگی خود در صورتی که مشارکت مستمر و رو به بالا باشد می‌تواند به نفع جزیره و کل منطقه باشد.

مروارید خلیج فارس

منطقه خلیج فارس و به خصوص جزیره کیش در قدیم به صید و تجارت مروارید معروف بوده است و در صنعت جواهر سازی نقش زیادی داشته است . از زمانی که نفت کشف شد و همچنین مرواریدهای مصنوعی ژاپنی به بازار عرضه شد این صنعت رو به افول گذاشت. صید مروارید از سال ۶۸ در جزیره ممنوع شده است و البته با توجه به اینکه در حال حاضر در دنیا مروارید به صورت مصنوعی ساخته می شود توجیه اقتصادی ندارد ،مگر اینکه به صورت نمادین و جنبه های گردشگری و جهت احیای این حرفه اقداماتی صورت گیرد.

حفظ میراث فرهنگی بومیان کیش

مدیر خانه مردم شناسی بومیان کیش اظهار کرد: هدف اصلی ما از راه اندازی خانه بومیان حفظ و نگهداری آداب و سنن بومیان جزیره کیش بوده است در درجه اول برای خودمان و فرزندانمان و نسل های بعدی که بدانند در نسل های قبل از آن ها اجدادشان چگونه زندگی می کردند،  هرچند که هنوز هم ما به آداب و رسوم قدیمی و فرهنگ ملموس و غیر ملموس خود پایبند هستیم.

وی افزود: طی این مدت تلاش کرده ایم تا جنبه هایی که مغفول مانده و یا کمتر به آن ها توجه می شود را احیا کرده و حفظ کنیم، حدود سه سال پیش از کارشناسان پژوهشکده مردم شناسی دعوت کردیم و طی سه مرحله مردم نگاری بومیان کیش را را انجام دادند. بیشتر نیز در زمینه جنبه های غیر ملموس کار کردند که کتاب آن آماده چاپ است و قرار است به زودی چاپ شود، همچنین به دایرة المعارف مردم‌نگاری ایران نیز اضافه خواهد شد. قبل از آن نیز پژوهشهایی صورت گرفته و کتاب هایی نیز در این زمینه چاپ شده است، آقای مختارپور کتاب بسیار نفیسی در این زمینه با نام “دو سال با بومیان کیش” نوشته اند و جنبه های تاریخی و فرهنگی و اماکن مختلف را مکتوب و ثبت کرده‌اند. در حال حاضر نیز نوشته هایی در این زمینه دارند که بتوانند چاپ کنند و اگر حمایت شود می توانیم در این زمینه آثار خوبی داشته باشیم که به حفظ و نگهداری میراث جزیره کمک کند.

با هم مهربان باشیم

وی در پایان گفت: بیشتر هوای همدیگر را داشته باشیم به خصوص در شرایط خاص فعلی که در مرحله خاصی هستیم و ویروس کرونا هم که شرایط را سخت تر کرده است. سعی کنیم در این ایام با هم مهربان تر باشیم، هم بومیان و هم کیشوندان برای ما عزیزند و امیدواریم که با گذشت از این مرحله به ارتقا و پیشرفت جزیره نائل شویم./KahgelArisa

منبع: خبرگزاری ایسنا

بازخوانی نظرات شهریار عدل در باب حفاظت از آثار تاریخی

بازخوانی نظرات شهریار عدل در باب حفاظت از آثار تاریخی بیشتر مردم می‌گویند باید خانه‌های تاریخی حفظ شوند، اما به شرطی که خانه‌ی من نباشد، تفکری با اشکالات ساختاری که با چوب و قانون هم حل نمی‌شود، باید جامعه را نسبت به این مسائل حساس کنیم.

به گزارش ایسنا؛ ساعتی مانده به بامداد یکم تیرماه سال ۹۴، از فرانسه خبر رسید که «شهریار عدل» ایران‌شناس و بازرس ایکوم جهانی، پس از احساس درد در قفسه‌ی سینه، ایست قلبی کرد و درگذشت، مردی که خبر درگذشت‌اش شوکی بزرگ به جامعه میراث فرهنگی کشور و حتی سازمان‌های مردم‌نهاد جهانی مانند «ایکوموس» و «یونسکو» وارد کرد.

تشییع شهریار عدل در تیرماه 94

عدل در طول سال‌های فعالیت‌اش در حوزه‌های مختلف میراث فرهنگی از باستان‌شناسی گرفته تا شناسایی، بررسی و مطالعه روی آثار تاریخی کشور، راهکارها و اظهارنظرهای کارشناسانه‌ی زیادی برای حفاظت از آثار تاریخی مطرح کرده بود و حالا در پنجمین سالگرد درگذشت‌اش بازخوانی برخی از اظهارنظرهای وی شاید بتواند راهکاری برای حفاظت از دیگر آثار تاریخی باشد که از گزند لودرها و رای‌های خروج از ثبتِ دیوان عدالت اداری در امان مانده‌اند.

ارتش هم نمی‌تواند حفاظت محوطه‌های تاریخی را تامین کند

او ۳۰ مرداد ۱۳۸۷ در گفت‌وگویی با ایسنا، تخریب‌هایی که در برخی آثار تاریخی رخ می‌دهند را از سر بی‌اطلاعی یا اطلاع نادرست داشتن و نوعی بی‌فرهنگی تعبیر و به این نکته تاکید کرد که «در بیشتر اوقات، تخریب یک منشأ اقتصادی دارد، حتا می‌توان گفت که مسایل اقتصادی مادر تخریب‌ها هستند.»

وی بیان کرد: «فرض کنید که یک خانه‌ی قدیمی در مرکز شهر اصفهان وجود داشته باشد، وقتی این خانه در فهرست آثار ملی ثبت شود یا به نحوی یکی از ارگان‌های دولتی روی آن دست بگذارد، ارزش مادی خود را از دست می‌دهد. بنابراین مردم در صرفه‌ی خود نمی‌بینند که بناها و آثار تاریخی را در تملک داشته باشند.

نمونه‌هایی از این دست در اصفهان زیاد بوده‌اند و حتا عده‌ای از ترس این‌که دولت روی ملک آن‌ها دست نگذارد، سریع‌تر برای تخریب آن اقدام می‌کنند، حال باید دید، چرا این اتفاق در کشورهای اروپایی نمی‌افتد. شاید به این دلیل باشد که فرهنگ ما ملک قدیمی را نمی‌پسندد و خانه‌ای را که ۳۰ سال از عمرش گذشته باشد، کلنگی می‌داند و کسی خواهان زندگی در آن نیست.

در واقع، کسانی که خانه‌های قدیمی دارند، به دلایل بیشتر فرهنگی مایل به تملک آن‌ها نیستند. البته از سوی دیگر، از نظر اقتصادی نیز برای آن‌ها به‌صرفه‌ نیست. درحالی‌که اگر یک خانه‌ی قدیمی در کشوری اروپایی وجود داشته باشد، ارزش این خانه به‌دلیل قدیمی بودن بالا می‌رود. هم‌چنین آنجا از نظر مالیاتی و نیز برای نگهداری آن خانه به مالک کمک خواهد شد. این موارد در کل سبب می‌شوند که در ایران محوطه‌هایی که می‌توانند فرهنگی باشند، با اشکال‌هایی مواجه شوند.»

او در آن زمان اما درباره‌ی اقداماتی که باید انجام شوند تا زمینه‌های بی‌فرهنگی در تخریب آثار تاریخی کم‌رنگ شوند، نیز گفته بود: «این مسأله در درجه‌ی نخست به تربیت اجتماعی مربوط می‌شود؛ یعنی از روز نخستی که بچه‌ای به‌دنیا می‌آید، تربیت آن باید انجام شود. در واقع، این فرهنگ عمومی است که باید بالا بیاید. گرچه زمینه‌های اقتصادی را که بستر بیشتر تخریب‌ها را فراهم می‌کنند، به‌طور کامل نمی‌توان از میان برد. هم‌چنین باید بپذیریم که سازمان میراث فرهنگی یک‌تنه قیم ۷۰ میلیون نفر نمی‌تواند باشد. باید دید آیا این سازمان با کادری که دارد، از یک میلیون و ۶۴۸ هزار و ۱۹۵ کیلومترمربع مساحت ایران می‌تواند حفاظت کند؛ این اصلا امکان ندارد، زیرا سازمان میراث فرهنگی که سهل است، ارتش هم سر هر تپه و اثر یک محافظ نمی‌تواند بگذارد.

در این شرایط، خود مردم باید محافظ آثار باشند. میراث فرهنگی برآمده از مردم ایران است و اگر کمبودی در آن است، به جامعه برمی‌گردد. با این حال، با توجه به‌ این‌که آسیب‌شناسی این موضوع به جامعه مربوط می‌شود، موارد قصور را یکی‌یکی می‌توان بررسی کرد.

این اتفاق افتاده است که مسؤولان میراث فرهنگی از آنجا که دانش کافی درباره‌ی موضوع خاصی‌ نداشتند، سبب تخریب یا منشأ تخریب شده باشند. این عیب به جامعه و سیستم تعلیماتی ما برمی‌گردد که نتوانسته است به‌اندازه‌ی کافی اشخاص متخصص تربیت کند. در نتیجه، چاره‌ این است که فرهنگ مردم افزایش یابد.

سازمان میراث فرهنگی (وزارتخانه) مجری قضاوت نیست. وقتی یک جرم فرهنگی اتفاق می‌افتد، سازمان میراث فرهنگی فرد خاصی را به زندان نمی‌تواند محکوم کند، ولی پیگیری‌های حقوقی برعهده‌اش است، به علاوه این‌که دستگاه قضایی کشور باید روی این موضوع حساس باشد و باید در هر دو مورد اقداماتی انجام شوند، یعنی در بالا ‌بردن فرهنگ ملی و ارایه‌ی قوانین به‌طوری که صاحبان اموال نه‌تنها خود را در خطر ندانند، بلکه خود را در پناه‌ قانون ببینند. هم‌چنین مسؤولان میراث فرهنگی باید وظایف خود را به‌نحو احسن انجام دهند. بنابراین از آنجا که در مسایل پیش‌آمده‌ی اخیر مانند خارک، سد سیوند و اصفهان، میراث فرهنگی به‌تنهایی مقصر نیست، در این‌باره نسخه‌ی معجزه‌آسایی نمی‌توان نوشت.»

متولیان آثار تاریخی خود در خانه‌های مدرن زندگی می‌کنند

مردم می‌گویند باید خانه‌ها را حفظ کرد، به شرطی که خانه‌ی من نباشد

او ۲۵ مرداد ۱۳۹۰ نیز در گفت‌وگو با ایسنا و با همین موضوعیت صحبت‌هایی مطرح کرده بود؛ «از آن جا که بعضا فرهنگ جامعه‌ی ایرانی، بناهای قدیمی را نمی‌پسندد، برای جلوگیری از تخریب خانه‌های تاریخی باید کاری کرد که با ثبت آن‌ها در فهرست آثار ملی، دارای ارزش‌ مالی زیاد شوند.

شهریار عدل

 مردم در جوامع اروپایی و آمریکایی بعضا آثار تاریخی را دوست دارند، ولی جامعه‌ی ما بعضا این مسأله را نمی‌پذیرد، به‌طوری که می‌بینیم، بیشتر مردم ایران نمی‌خواهند در خانه‌ی پدری بمانند و تمام آرزوی‌شان این است که یک خانه‌ی جدید بسازند. این موضوع از سال‌های بسیار دور در فرهنگ ما وجود داشته است. بناهایی که ما می‌سازیم، به‌جز مساجد و اماکنی از این نوع، برای کوتاه‌مدت ساخته می‌شوند، نه یک زمان طولانی.

از یک سو بسیاری از کسانی که مأمور هستند قانون ثبت آثار تاریخی را رعایت و اجرا یا خانه‌های تاریخی را مشخص کنند، خودشان در آپارتمان‌های مدرن زندگی می‌کنند. از سوی دیگر مردم انتظار دارند، وقتی به آن‌ها گفته می‌شود، خانه‌شان در فهرست آثار ملی ثبت شده است، از ارزش‌ آن کاسته نشود. در حالی که می‌بینیم، اگر خانه‌ای تا روز پیش، مثلا دومیلیارد تومان ارزش مادی داشت، قیمت آن پس از ثبت در فهرست آثار ملی بسیار کاهش می‌یابد. آیا همان بازرسی که مأمور کارشناسی بنای تاریخی بوده، حاضر است با خانه‌ی خودش چنین کاری را انجام دهند؟

 نتیجه‌ی این کار یا بی‌قانونی می‌شود که صاحبان بناها و باغ‌ها، درخت‌ها را آب نمی‌دهند و پای آن‌ها گچ و آهک می‌ریزند تا خشک شوند و از بین بروند یا این‌که به دیوان عدالت اداری مراجعه می‌کنند و دیوان نیز به سود آن‌ها رأی می‌دهد.

پیشنهاد ‌ می‌کنم که دولت چیزی در برابر ثبت این بناها به صاحبان ملک بدهد، آن چه دولت در عمل می‌دهد، در برابر ارزش آن ملک، ناچیز است. مثلا می‌گویند، مالیات ندهید؛ ولی مگر مالیات چقدر است که ارزش یک ملک چند صد میلیونی یا دو سه میلیارد تومانی را داشته باشد؟ این در حالی است که در فرانسه‌، هلند، بلژیک‌، آلمان و لوکزانبورگ، اگر خانه‌ای از دوره‌ی صفوی وجود داشته باشد، قیمت آن چهار یا پنج برابر می‌شود.

همچنین مالکان چنین بناهایی احساس برتری می‌کنند که خانه‌ی آن‌ها به ۵۰۰ سال پیش تعلق دارد، نه احساس حقارت. این موضوع در ایران وجود ندارد. بیشتر مردم می‌گویند، باید این خانه‌ها را حفظ کرد، به شرطی که خانه‌ی من نباشد و این تفکر اشکال ساختاری دارد. میراث فرهنگی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی یا هر وزارتخانه‌ی دیگری، تمام خانه‌های بالای ۱۰۰ سال را نمی‌تواند بخرد.

در واقع برای جلوگیری از تخریب، باید ارزش مالی خانه‌های تاریخی حفظ شود، ما باید برای بیداری جامعه بکوشیم و کاری انجام دهیم تا ارزش مالی این نوع خانه‌ها افزایش یابد تا مردم شوقی برای حفظ آن پیدا کنند. دست کم کاری کنیم که اگر قیمت خانه‌های تاریخی بالا نمی‌رود، پایین هم نیاید.»

در اروپا یک خانه‌ی قدیمی قیمتی مضاعف دارد، اما در ایران کلنگی است

پروفسور عدل؛ هفتم اسفند ماه ۱۳۹۰ زمانی که برخی از فعالان میراثی در نامه‌ای اعتراضی به شهردار وقت تهران درباره‌ی وضعیت آثار تاریخی این شهر نوشته بودند؛ نیز در گفت‌وگوی دیگری با خبرنگاران ایسنا اظهار نظر کرده بود.

«وظیفه‌ی تک‌تک افراد جامعه این است که نسبت به هویت ملی خود هوشیار و حساس باشند تا از تخریب و نابودی نشانه‌های آن‌که همان آثار تاریخی و طبیعی هستند، بتوانند جلوگیری کنند. موضوع آثار، خانه‌ها، باغ‌ها و بافت‌های تاریخی در درجه‌ی نخست، یک مسأله‌ی فرهنگی محسوب می‌شود، در اروپا و غرب، جامعه نسبت به این موضوع آگاهی دارد، یعنی هم جامعه‌ی فرهنگی و هم جامعه‌ی اقتصادی و مالی که بسیاری از اوقات حرف آخر را می‌زند، نسبت به این موضوع هوشیار است. به همین دلیل، در آنجا یک خانه یا محوطه‌ی قدیمی قیمت مضاعفی دارد، ولی در ایران یک خانه‌ی قدیمی، کلنگی محسوب می‌شود.

تا زمانی که زیربنای فرهنگی این موضوع در ایران پشت و رو نشود، این بحث ادامه خواهد داشت. این طبیعی است که اگر به فردی که در منطقه‌ی شمیرانات باغی چندهزار متری با میلیاردها تومان ارزش مالی دارد، گفته شود که باغش جزو میراث طبیعی یا فرهنگی محسوب می‌شود، تلاش کند تا آن را از قیود آزاد کند که از دست نرود. این یک واقعیت کاملا ملموس است. وقتی کسی در غرب چنین ملکی داشته باشد، انواع کمک‌ها را دریافت می‌کند، ولی در ایران در بخش‌های تئوری یا قانونی، کمک‌های کمی در نظر گرفته شده‌ است.

نکته‌ی دیگری که باید به آن توجه کرد این است که تمام کسانی که این قیود را برای مالکان بناهای تاریخی می‌گذارند، خودشان در آپارتمان‌های مدرن زندگی می‌کنند؛ ولی از مردم ساکن در بافت‌های تاریخی مانند یزد می‌خواهند در همان خانه‌های قدیمی زندگی کنند. در حالی که مردم هلند در شهرها دوچرخه سوار می‌شوند، آرزوی هر ایرانی این است که دست‌کم یک پراید بخرد.

برای برخی از شرایط فرهنگی که در کشور رایج شده، معادل فارسی وجود ندارد؛ در شرایطی که خانه‌های تاریخی زیادی در کشور وجود دارند، عده‌ای تمایل دارند در خانه‌های «اُپن ـ کیچن» زندگی کنند و در این‌باره تمام مجله‌های معماری کشور که نقشه‌های اروپایی را منتشر می‌کنند، مسؤول هستند، زیرا مردم به‌تنهایی نسبت به آخرین مدهای آمریکا و اروپا آگاه نمی‌شوند و براساس تبلیغات و معرفی‌هایی که انجام می‌شود، از چنین ساختاری مطلع می‌شوند.

هیچ کسی انتظار ندارد یک دستگاه دولتی یا شهرداری تمام خانه‌های قدیمی ایران را بخرد، اما به جای تبلیغ درست و معرفی فرهنگ اصیل ایرانی، چیزهایی در کشور معرفی و تبلیغ می‌شود که با فرهنگ ما در تناقض است.

این مسائل با چوب و قانون قابل حل شدن نیست. جامعه باید نسبت به چنین مسائلی حساس باشد و هر شخصی ابتدا باید از خودش شروع کند، در حالی که اشکال ما این است که همه منتظریم یا توقع داریم که ابتدا دیگری آغازکننده باشد.»

شهریار عدل «ایران‌شناس و استاد رشته باستان‌شناسی» و عضو موسسه ملی تحقیقات علمی فرانسه که بخش عمده‌ای از جوانی‌اش را صرف میراث فرهنگی کرد و ثبت جهانی آثار تاریخی ایران را برای مسوولان میراثی به مساله‌ی روز تبدیل کرد و چند سال بعد به هزینه‌ی شخصی خود برای ثبت جهانی “تخت‌جمشید”، “چغازنبیل” و میدان “نقش‌جهان” اصفهان وارد عمل شد، او حتی اوایل انقلاب به هزینه شخصی خود به دنبال میراث به تاراج رفته ایران رفت و برخی را با ارائه سند و مدارک کافی و به یاری سازمان میراث فرهنگی به ایران برگرداند. 

در سال ۱۹۶۶ در یونسکو طرحی را تصویب کرد تا مطالعات و پژوهش در آسیای میانه مدنظر قرار گیرد. ده سال بعد در سال ۱۹۷۶ مجمع عمومی یونسکو طرحی را به نام «طرح تدوین تاریخ تمدن‌های آسیای میانه» تصویب کرد، او یکی از ارزیابان کمیته ملی یونسکو بود و در سال ۱۳۶۱ توانست سه قطعه فیلم کوتاه از مظفرالدین شاه در آرشیو عکس‌های کاخ گلستان پیدا کند.

در ۱۳ مهر ۱۳۸۸ (۵ اکتبر ۲۰۰۹ میلادی) در مقر سازمان یونسکو در پاریس و همزمان با آغاز تشکیل مجمع عمومی سالانه کشورهای عضو یونسکو دبیرکل یونسکو مدال فرهنگ جهانی این سازمان با نام «پنج قاره» را به پروفسور شهریار عدل اهدا کرد. او تا زمان درگذشت‌اش، بازرس ایکوموس جهانی (شورای بین‌المللی بناها و محوطه‌ها) بود. /KahgelArisa

شهریار عدل

منبع: خبرگزاری ایسنا

صنایع-دستی

موزه صنایع‌دستی راه‌اندازی می‌شود؟ – رئیس دانشکده هنر دانشگاه الزهرا اظهار کرد: سعی ما این است که موزه صنایع‌دستی به‌زودی بازگشایی شود تا هنرمندان آثار خود را برای ثبت در تاریخ به این موزه اهدا کنند. خوب نیست ایران به بازار فروش محصولات دیگر کشورها تبدیل شود. باید دانشجویان صنایع‌دستی و فرش را باور کنیم تا آنها بتوانند آثاری ارزشمند در حوزه صنایع دستی خلق کنند و در خدمت کشور قرار دهند.

به گزارش ایسنا و به نقل از روابط‌عمومی فرهنگستان هنر، مراسم گرامیداشت روز جهانی صنایع‌دستی و تجلیل از پیشکسوتان صنایع‌دستی و فرش و همچنین پاسداران سلامت با حضور علیرضا اسماعیلی (سرپرست فرهنگستان هنر جمهوری اسلامی)، سید محمودرضا آقامیری (رئیس دانشگاه آزاد اسلامی استان تهران)، عباس مقتدایی (نماینده مردم اصفهان در مجلس شورای اسلامی)، بهمن نامورمطلق (سرپرست دانشگاه هنرهای اسلامی‌ـ‌ایرانی استاد فرشچیان)، حسن بلخاری (رئیس گروه تخصصی هنرهای سنتی و صنایع‌دستی فرهنگستان هنر)، حبیب‌الله صادقی (رئیس گروه تخصصی هنرهای تجسمی فرهنگستان هنر) و هنرمندان حوزه صنایع‌دستی و مدیران فرهنگستان هنر، عصر روز یکشنبه (۲۵ خردادماه) در تالار ایرانِ فرهنگستان هنر برگزار شد.

هنرهای صناعی ریشه در فرهنگ غنی و پربار ایران دارد

در ابتدای این مراسم علیرضا اسماعیلی، سرپرست فرهنگستان هنر ضمن گرامیداشت روز جهانی صنایع‌دستی و تبریک به هنرمندان این عرصه، اظهار کرد: بخش قابل ملاحظه‌ای از آنچه امروزه در جهان به نام هنر ایرانی مایه فخر و مباهات ماست، حاصل ذوق زیبایی‌شناسی و خلاقیت هنری هنرمندان هنرهای صناعی است که ریشه در فرهنگ غنی و پربار ما دارد و تجلی‌بخش هویت ایرانی‌ـ‌اسلامی ما است.

او به اهمیت و جایگاه این هنر در کشور اشاره کرد و گفت: تنوع و گستردگی هنرهای صناعی در کشور ما و نیز حضور چشم‌گیر زنان در این هنر نشان از اهمیت ویژه هنرهای صناعی دارد. در بخش اقتصاد نیز اشتغال‌زا بودن این هنر، با حداقل سرمایه و سهولت در ایجاد مراکز صنایع دستی، به‌ویژه در سال جهش تولید حائز اهمیت است.

سرپرست فرهنگستان هنر به اشاعه فرهنگ و هنر کشور از طریق صنایع‌دستی کشور اشاره و خاطرنشان کرد: اگر ما در صنعتمان به دلایلی گوناگون نتوانستیم فرهنگمان را با صنعت همراه کنیم، در حوزه صنایع‌دستی هر آنچه تولید و صادر می‌کنیم مثل این است که فرهنگ پربار و چندهزارساله خود را اشاعه می‎دهیم.

اسماعیلی با اشاره به آثار هنری و صنایع دستی کشور که در اقصی‌نقاط جهان وجود دارد، گفت: امروزه گنجینه‌ای ارزشمند از صنایع دستی ما زینت‌بخش موزه‌های داخل و خارج کشور است و این هنر، مهمترین سفیر فرهنگی ما است. اشیایی که در درون این موزه‌ها است می‌تواند الهام‌بخش هنرمندان ما در حوزه صنایع‌دستی باشد؛ به‌ویژه برای هنرمندان جوان این حوزه. ما نیز در این فرهنگستان مجموعه‌های ارزشمندی از این گنجینه غنی را در قالب کتاب‌های «شاهکارهای هنر ایران در لهستان» و «شاهکارهای هنر ایرانِ عصر قاجار در مجموعه‌های مجارستان» منتشر کرده‌ایم.

اسماعیلی در همین زمینه ادامه داد: نظر به اهمیت هنرهای سنتی و صنایع دستی، فرهنگستان هنر همواره به هنرهای این حوزه اهتمامی ویژه ورزیده و یکی از گروه‌های تخصصی فرهنگستان هنر، گروه هنرهای سنتی و صنایع دستی است که پیشنهاد تاسیس دانشگاه هنرهای اسلامی‌ـ‌ایرانیِ استاد فرشچیان نیز یکی از پیشنهادهای این گروه بوده است.

سرپرست فرهنگستان هنر یادآور شد: در گذشته این فرهنگستان علاوه بر نشر آثاری ارزشمند در حوزه هنرهای صناعی، به‌صورت ویژه برنامه‌هایی در قالب همایش‌های «گنجینه‌های ازیادرفته هنر ایران» و «هنر و فرهنگ عشایر» برگزار کرده که ماحصل آنها چاپ آثاری ارزشمند در حوزه هنرهای در حال فراموشی بوده است.

او سپس به برنامه‌هایی که فرهنگستان هنر پیش رو دارد و در حال انجام آن است اشاره کرد و گفت: در روز جهانی صنایع‌دستی نیز گروه هنرهای سنتی و صنایع‌دستی فرهنگستان هنر فراخوان همایشی با عنوان «فرش، سنت، هنر» را که رویدادی است در سه حوزه پژوهشی و نمایشگاهی و فیلم‌های مستند، ارائه کرد که ان‌شاءالله با همکاری و همراهی هنرمندان و پژوهشگران این حوزه، نتایجی پربار خواهد داشت.

اسماعیلی در پایان سخنان خود اظهار کرد: ما امروز خوشحالیم که بر اساس وظایف اساسنامه‌ای‌مان، از هنرمندان این حوزه تجلیل می‌کنیم و نیز خشنودیم که از جامعه پزشکی و ایثارگران سلامت جامعه که جانشان را در طبق اخلاص گذاشته‌اند، تشکر و قدردانی می‌کنیم.

صنایع دستی هویت تاریخ انسان است

در ادامه حسن بلخاری، رئیس گروه تخصصی هنرهای سنتی و صنایع‌دستی فرهنگستان هنر اظهار کرد: حضور انسان در صنایع دستی، حضوری ذاتی و جوهری است و او در این صنعت به ظهور می‌رسد. امروزه کلمه «صنایع» به‌تنهایی معنایی جدا دارد، اما وقتی در کنار آن واژه «دستی» می‌آید، معنای آن متفاوت می‌شود و صنایع‌دستی را باید از لحاظ نظری جداگانه بررسی کرد.

بلخاری به تشریح بیشتر این معانی و کاربرد این واژگان پرداخت و ادامه داد: در هستی دو نوع مصنوعات داریم. مصنوعاتی که انسان در آن هیچ مدخلیتی ندارد که به آن طبیعی می‌گوییم، و مصنوعی که ساخته دست انسان است. حضور انسان در صنایع‌دستی، حضوری ذاتی و جوهری است. انسان در صنایع‌دستی به ظهور می‌رسد و در واقع صنایع‌دستی هویت تاریخ انسان است.

رئیس گروه تخصصی هنرهای سنتی و صنایع دستی فرهنگستان هنر خاطرنشان کرد: در قرآن به صنایع‌دستی اشاره‌ شده است و فلسفه صنایع ما ریشه در قرآن دارد. صنایع‌دستی اشرف، افضل و اَتَمّ در هستی انسان بوده و انسان، خود مظهر کامل صنایع دستی است و همه می‌دانیم که صانع انسان، خدای متعال است.

صنایع‌دستی می‌تواند بیشترین جذب گردشگر را به همراه بیاورد

همچنین فاطمه کاتب، رئیس دانشکده هنر دانشگاه الزهرا در سخنانی اظهار کرد: از سال ۱۳۶۲ که برای تحصیل وارد دانشگاه الزهرا شدم به هنر علاقه داشتم و در این زمینه توانستم کارهای خوبی انجام دهم و پیش استادان برجسته‌ای شاگردی کردم و با همکاری استادان خود توانستم چهار کتاب در حوزه صنایع دستی بنویسم.

رئیس دانشکده هنر دانشگاه الزهرا به جذب گردشگر از طریق صنایع‌دستی ایران اشاره و بیان کرد: هنر صنایع‌دستی می‌تواند بیشترین صادرات ایران و جذب گردشگر را به همراه بیاورد. هیچ کجای دنیا به اندازه ایران تنوع صنایع‌دستی نیست. ما باید دانشگاه صنایع‌دستی و دانشگاه فرش داشته باشیم. این مساله بسیار اهمیت دارد که دانشگاهی در این زمینه تاسیس شود.

کاتب به گشایش موزه صنایع دستی اشاره و خاطرنشان کرد: سعی ما این است که موزه صنایع‌دستی به‌زودی بازگشایی شود تا هنرمندان آثار خود را برای ثبت در تاریخ به این موزه اهدا کنند. خوب نیست ایران به بازار فروش محصولات دیگر کشورها تبدیل شود. باید دانشجویان صنایع‌دستی و فرش را باور کنیم تا آنها بتوانند آثاری ارزشمند در حوزه صنایع دستی خلق کنند و در خدمت کشور قرار دهند.

تشکیل فراکسیون حمایت از هنرمندان و صنایع دستی در مجلس

عباس مقتدایی، نماینده مردم اصفهان در مجلس شورای اسلامی از دیگر سخنرانان این مراسم بود که در سخنانی خاطرنشان کرد: ایرانیان اهل فرهنگ و صلح و دوستی‌اند. صنایع دستی در واقع بروز و ظهور روحیه‌ای است که با فرهنگی عظیم آمیخته است. در بسیاری از شهرها وقتی به مناره‌ها نگاه می‌کنید ظهور و تجلی هنر ایرانی را مشاهده می‌کنید. اصفهان پایتخت هنر است و بنده به‌عنوان نماینده مردم اصفهان، پیام‌آور مردم عزیز این خطه‌ام.

نماینده مردم اصفهان در مجلس شورای اسلامی ضمن برشمردن کاستی‌ها و نواقص موجود در حوزه صنایع‌دستی، از جمله کمرنگ‌بودن نقش آموزش در این صنایع، نبود بانک اطلاعاتی کارگاه‌های صنایع‌دستی، فقدان تخصص‌های مورد نیاز، نادیده‌انگاشتن نقش زنان در صنایع دستی، و نبود موزه صنایع‌دستی در شهرها، به تشکیل فراکسیون حمایت از هنرمندان و صنایع دستی در مجلس اشاره کرد.

با دستاوردهای فردی هنرمندان می‌شود آرزوها را به واقعیت تبدیل کرد

همچنین محمدعلی ودود، پژوهشگر هنرهای سنتی یادآور شد: باید از تجربیات گذشتگان استفاده و برای آینده بهتر تلاش کرد. با دستاوردهای فردی هنرمندان است که می‌شود آرزوها را به واقعیت تبدیل کرد.

او عرصه هنر را محلی برای رقابت‌های بین‌المللی دانست و گفت: هنرهای ایرانی احتیاج به فدراسیون ملی دارد و چیزی از ورزش کم ندارد. هنرمندان اگر بدانند فدراسیون ملی هنر وجود دارد خود را برای رقابت‌های بین‌المللی آماده می‌کنند.

این پژوهشگر هنرهای سنتی بیان کرد: امیدواریم دستاوردهای ما، رضایت قلب پیشکسوتان عرصه هنر را در پی داشته باشد و بتوانیم به وظایف خود در حوزه هنر به‌ویژه صنایع دستی عمل کنیم.

دولت و مجلس باید از صنایع‌دستی حمایت بیشتری کنند

در ادامه این مراسم، بهمن نامورمطلق، سرپرست دانشگاه ایرانی‌ـ‌اسلامی استاد فرشچیان به سخنرانی پرداخت و اظهار کرد: روز صنایع دستی یکی از روزهای مهم ایران است و فقط کشورهای هند و چین می‌توانند در حوزه صنایع دستی با ایران رقابت می‌کنند.

او به جایگاه فرش ایرانی در جهان پرداخت و خاطرنشان کرد: فرش ایرانی نگینی است که همه موزه‌ها به داشتن آن افتخار می‌کنند. موزه لوور فرانسه به داشتن فرش ایرانی مزین است. در حوزه صنایع دستی یکی از پرمدال‌ترین کشورهاییم.

سرپرست دانشگاه آزاد اسلامی واحد هنرهای اسلامی‌ـ‌ایرانی استاد فرشچیان به وضعیت هنرمندان عرصه صنایع‌دستی اشاره کرد و گفت: ایران را در جایگاه متنوع‌ترین صنایع دستی دنیا می‌شناسند. اما سوال این است که وضعیت هنرمندان عرصه صنایع‌دستی چندان خوب نیست. فاصله بسیاری میان ظرفیت‌ها و وضعیت‌ها وجود دارد و کرونا نیز شکاف‌ها را بیشتر و ضعف‌های ما را برملا کرد.

نامورمطلق به تنزل صادرات فرش ایرانی اشاره و تصریح کرد: صادرات فرش ما نسبت به گذشته بسیار کاهش یافته است و این عرصه نیاز به بررسی و توجه بیشتری دارد.

او با اشاره به وظایف ارگان‌ها و نهادها نسبت به حمایت از صنایع دستی، خاطرنشان کرد: ساختار فعلی صنایع‌دستی نیاز به اصلاح دارد و باید مجلس و دولت این صنایع را تقویت کنند. قوانین این حوزه نقص فراوانی دارد و باید اصلاح شود. صداوسیما وظیفه دارد که در حوزه فرهنگ و صنایع دستی نقش خود را ایفا کند و زیبایی‌شناسی بومی و ملی ما را در برنامه‌های خود ترویج کند.

سرپرست دانشگاه آزاد اسلامی واحد هنرهای اسلامی‌ـ‌ایرانی استاد فرشچیان گفت: کرونا یاد داد که در یک کشتی هستیم و بخشی از این کشتی به هنرها و صنایع دستی تعلق دارد و اگر این هنرها کم شود شاهد شکاف در این عرصه خواهیم بود.

تجلیل از هنرمندان و پیشکسوتان صنایع دستی و فرش وپاسداران سلامت

در انتهای این مراسم از پیشکسوتان صنایع‌دستی و فرش و پاسداران سلامت با حضور مسئولان دانشگاهی و هنری تجلیل شد.

در حوزه صنایع دستی و فرش، امیرمنصور احمدی (پیشکسوت رشته منبت)، مهین بدیعی (پیشکسوت رشته منبت)، حسن پیران پیشکسوت (رشته گچ‌بری سنتی)، حسین شمس (پیشکسوت رشته قفل‌سازی سنتی)، محمود صفری‌روشن (پیشکسوت رشته سرامیک)، مهدی علمداری (پیشکسوت رشته قلم‌زنی)، مهرزمان فخارمنفرد (پیشکسوت نگارگری و هنرهای لاکی)، قربانعلی مزینانی (پیشکسوت رشته مرمت و رفوگری فرش)، کامران آراسته (هنرمند فعال رشته مینای خانه‌بندی)، محسن الله‌مرادی (هنرمند فعال رشته منبت)، حسین غزنوی (هنرمند فعال رشته سفال و سرامیک) و مینو مهرجویی هنرمند فعال پته‌دوزی کرمان؛ تجلیل شدند.

همچنین امیرسعید کریمی به نمایندگی از مدیران کادر درمانی، مهشید صحابی به نمایندگی از جامعه پزشکان و ربابه کمیلی‌نژاد به نمایندگی از جامعه پرستاران مورد تقدیر قرار گرفتند.

 در این مراسم بیانیه‌ای از سوی هنرمندان حوزه صنایع‌دستی و فرش قرائت و بر لزوم توجه بیشتر به این حوزه از هنر کشورمان تاکید شد./ KahgelArisa